บ้านสมหวังในทุกสิ่ง

หมวดหมู่ => ห้องปรัชญา => หัวข้อเริ่มโดย: Direk ใน เม.ย 11, 2026, 06:10 PM

ชื่อเรื่อง: เพียรแหงนหน้ามองฟ้ากว้าง
โพสต์โดย: Direk ใน เม.ย 11, 2026, 06:10 PM

ขณะนี้เธอทำอะไรอยู่?
วิ่งวุ่นกลางคลื่นมนุษย์โกลาหลในเมือง
หรืออาจกำลังทำงานเหนื่อยยากเพื่อยังชีวิต

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด หวังให้เธอได้หยุดลงบ้าง
เปิดใจตัวเอง ฟังเสียงในใจตน

คนที่ด้านในเป็นอิสระ รู้จักดูแลตัวเอง
หลังจัดการเรื่องราวจนเรียบร้อยแล้วใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข
ไม่พร่ำบ่นความทุกข์ยากของตน
เพราะเกิดความอ่อนโยนที่เข้าใจ จากความแข็งแกร่งในใจ

ไม่ถูกกระพือด้วยถ้อยคำและอารมณ์ด้อยค่า
ยืนยันการตัดสินของตน ไม่เสียใจภายหลัง
ขอให้เธอเป็นคนเช่นนี้เถิด

อย่าตอแยเกินไปกับตรงหน้า อย่ากังวลเกินไปกับอนาคต
เมื่อเธอได้ผ่านบางเรื่องราว
ทัศนียภาพตรงหน้าก็ไม่เหมือนช่วงก่อนนี้แล้ว

ชีวิตสั้นนัก ไม่จำต้องเสียดาย
หากดีงาม คือล้ำเลิศ
หากเหลวแหลก คือประสบการณ์
ลืมเลือนทุกความกลัดกลุ้มกังวล
ใช้ชีวิตแต่ละวันอย่างสบายใจ

หากเศร้าเสียใจ เพียรแหงนหน้ามองฟ้ากว้าง
มองไปมองไปก็ลืมความเจ็บปวด
มันช่างไพศาล ย่อมรับความเสียใจน้อยใจของเธอได้

หากเธอเลือกการละทิ้ง ก็อย่าได้ตัดพ้อ
เพราะโลกนี้เท่าเทียม
คนทุกคนต้องกำหนดรูปแบบชีวิตด้วยความเพียรของตน
ยามไม่มีใครประคอง จงยืนตัวตรง
หนทางยังยาว ภาพด้านหลังควรสวยงาม

กาลเวลาไม่เพียงช่วยให้เธอมองคนทะลุปรุโปร่ง
ยังทำให้เธอเห็นตนเองชัดเจน
หลายครั้งหลายครา เราได้เรียนรู้ชีวิต ก็ในความตุปัดตุเป๋

วันคืนอันดีงามนำความสุขมาให้
วันคืนที่หม่นมัวนำประสบการณ์มาให้
พึงอย่าเสียใจเสียดายไม่ว่ากับวันใดในชีวิต

คิดจะเป็นตัวเองที่ดีขึ้น พึงไปดูโลกที่ใหญ่ขึ้น
รู้จักผู้คนแปลกๆ มากขึ้น รับความรู้ที่กว้างขึ้น
เธอไม่ต้องการคำชมมากเกินไปจากคนอื่น
เพราะรู้จักตัวเองว่าดีเพียงใด
ความกว้างใหญ่เข้มแข็งด้านในใจ
เหนือกว่าความฟุ้งเฟ้อด้านนอกตลอดกาล

ชีวิตคือการบำเพ็ญตนให้สมบูรณ์
ทุกประสบการณ์ ไม่ว่าทุกข์สุข
ล้วนเพื่อปั้นตัวเองที่งามขึ้น
จนถึงวันที่ความเยาว์เลือนลับ วัยล่วงเลย
ยังจะได้พบพานตนเองที่งามที่สุด

หลับตาลง ทำใจให้นิ่ง บอกตัวเองว่า
คนอื่นคิดอะไร เราควบคุมไม่ได้
คนอื่นทำอะไร เราเรียกร้องไม่ได้
สิ่งเดียวที่ทำได้ คือทำกิจของตนให้ดีอย่างสุดใจเต็มแรง
แม้คนอื่นทำไม่ดีต่อเธอ
กาลเวลาจะไม่ทำไม่ดีต่อเธอ
ชีวิตยิ่งจะไม่ทำไม่ดีต่อเธอ

เป็นคนหนักแน่น
อย่าประเมินตนเองในสองปีที่ผ่านมาสูงเกินไป
และอย่าได้ประเมินตนเองในสิบปีข้างหน้าต่ำเกินไป

อย่าได้ละทิ้งตัวเองในยามนี้ไม่ว่ายากลำบากเพียงใด
คิดดูเถิด กว่าได้มาถึงจุดนี้ ต้องยืนหยัดฝ่าฟันมานานเท่าใด

หากไม่มีใครจูงมือเธอ
ก็ขอให้เธอดูแลตัวเองให้ดี

..